De geschiedenis van het basisonderwijs in Oosterhoogebrug gaat veel verder terug dan de eerste school in het dorp zelf. Al vanaf 1788 liepen de kinderen uit Oosterhoogebrug iedere schooldag naar de school in Euvelgunne. Dat was een eenvoudig gebouw met twee lange tafels, twee banken en één lessenaar.
Een belangrijke stap vooruit kwam met de Onderwijswet van 1806. Voortaan moesten onderwijzers een opleiding hebben gevolgd en werd klassikaal lesgeven de norm. In Euvelgunne werkte in die tijd een bijzondere onderwijzer: Berend Brugsma. Hij begon als veelbelovende leerling, groeide uit tot een van de bekendste onderwijsvernieuwers van Nederland en schreef zelfs een leerboek over opvoeding en onderwijs. Zijn lessen waren zo geliefd dat kinderen uit Oosterhoogebrug, omliggende dorpen én de stad graag bij hem in de klas zaten. Met zijn geïllustreerde lesplaten liep hij zijn tijd ver vooruit. Het gebouw van de lerarenopleiding van de Hanzehogeschool, de Brugsmaborg, is naar hem vernoemd.
Hoe anders zag een schooldag er toen uit. Kinderen schreven op een lei met een griffel, namen hun eigen boeken, pennen en boterhammen mee en zaten met leerlingen van verschillende leeftijden in één lokaal. Toen de school voller werd, moest meester Brugsma zelfs in twee lokalen tegelijk lesgeven. Toch beschreven oud-leerlingen later hoe rustig het er was: iedereen werkte met plezier, ook als de meester even niet in de klas was.
In 1884 werd besloten dat alle kinderen woonachtig in de strook van Noorderhoogebrug tot aan naar nieuwe openbare lagere school in Oosterhoogebrug gaan. Het nieuwe gebouw verrees naast de smederij aan de Timpweg.
De eerste Onderwijzer Leonardus Huizing begon met 27 leerlingen, maar het aantal groeide al snel. Huizing gaf niet alleen les; hij ontwikkelde ook nieuwe lesmethoden en schreef onder het pseudoniem L. van Ankum verschillende lees- en schrijfmethodes. Deze zijn nog steeds te vinden in de bibliotheek van de universiteit.
Onder meester J.A. Mulders, vanaf 1924, kreeg de school steeds meer een centrale plaats in het dorpsleven. Er kwamen schoolreisjes, Sinterklaasvieringen en andere activiteiten die generaties leerlingen zich zouden blijven herinneren.
Na de Tweede Wereldoorlog groeide Oosterhoogebrug snel. De school werd te klein en daarom verrees in 1956 een modern nieuw schoolgebouw met vijf lokalen. Niet veel later, in 1961, opende de kleuterschool ’t Kwetternest haar deuren. Daarmee konden ook de jongste kinderen voortaan dicht bij huis naar school.
Na de gemeentelijke herindeling in 1969 kreeg de school een nieuwe naam: de Leeuwenburgschool. Onder schoolhoofd Harm Wierenga veranderde het onderwijs mee met de tijd. Er kwamen nieuwe leermiddelen, een schoolkrant, sporttoernooien en vooral de onvergetelijke schoolkampen op Texel. Voor veel oud-leerlingen behoren die kampen nog steeds tot hun mooiste jeugdherinneringen: fietsen over het eiland, corvee draaien, bonte avonden en slapen in tenten of een kampeerboerderij.
In de jaren tachtig veranderde ook het onderwijs zelf. Kinderen zaten niet langer strak in rijen, maar werkten steeds vaker samen in groepjes. In 1985 werden de lagere school en kleuterschool samengevoegd tot de Oosterhoogebrugschool. In 2009 vierde de school haar 125-jarig bestaan. De school had toen een enorme groei meegemaakt en had toen 18 onderwijsruimtes; 400 leerlingen en 18 leerkrachten.
Wie terugkijkt op ruim twee eeuwen onderwijs in Oosterhoogebrug ziet meer dan alleen schoolgebouwen en jaartallen. Het is vooral een verhaal van bevlogen meesters en juffen, nieuwsgierige kinderen, veranderende lesmethoden en een school die altijd nauw verbonden is geweest met de gemeenschap en ondanks de enorme groei het dorpse karakter heeft weten te behouden.